Tekrar eden temas nasıl bir iz, bir kayıt, bir ritim, bir desen hâline gelir ve bir dil olarak okunabilir?
A.R.C. Journal bu ay, insan ile insanötesi arasındaki iletişim biçimlerini; doğa, beden ve malzeme arasındaki karşılaşmaları araştıran Merve İşeri’nin Kapadokya’daki çalışmalarına ve deneyimine odaklanıyor. Galerist tarafından temsil edilen sanatçı, Galerist & A.R.C. Sanatçı Misafirlik Programı’nın ilk konuğu olarak Haziran-Temmuz 2026 arasında Kapadokya’da ses, hareketli görüntü, organik yüzeyler ve mineral pigmentlerle çalıştı. Taş, toprak ve sesle kurulan bu karşılaşmaların izleri, Creator Spotlight’ta.
Merve İşeri
Fotoğraf: Murat Güven
Galerist & A.R.C. Sanatçı Misafirlik Programı: Galerist’in sanatçı seçkisini A.R.C.’ın bölgeye dair araştırma ve üretimi destekleyen yaklaşımıyla bir araya getiren program, bir yıl içinde dört sanatçıyı Kapadokya’da ağırlayacak. Sanatçıların bölgenin jeolojik peyzajı, tarihi, kültürü ve zanaat gelenekleriyle ilişki kurarak yeni araştırma alanları geliştirmelerine, farklı üretim biçimlerini keşfetmelerine ve mekânla kurdukları diyalogdan yeni işler üretmelerine alan açacak.
Sorularınız, katkılarınız ve fikirleriniz için: arc@arc-residency.com
Açık çağrılar ve Kapadokya’dan notlar için: @arc.residency
İyi okumalar.
For English, click here.
CREATOR SPOTLIGHT
MERVE İŞERİ
Merve İşeri
Fotoğraf: Murat Güven
İz nasıl oluşur? Tekrar eden bir temas nasıl bir kayda, ritme ya da dile dönüşür? İnsan ile insanötesi arasındaki geçirgen sınırda, doğa, beden ve malzeme arasındaki ilişkiler anlam üretirken aynı anda kesin bir anlama yerleşmeye nasıl direnebilir?
Galerist & A.R.C. Sanatçı Misafirlik Programı’nın ilk misafir sanatçısı Merve İşeri, Londra ve İstanbul arasında yaşayan ve üreten bir sanatçı. Resim, ses ve hareket arasında çalışan Merve; iz, sembol ve örüntüyü sabit göstergeler olarak değil; doğa, beden ve psişe arasındaki süregelen ilişkilerin izleri olarak ele alıyor. Pratiğinde farklı malzeme ve duyusal katmanlar arasında çalışarak, insan ile insanötesi arasındaki iletişim biçimlerini araştırıyor; tuvali ise bir şeyi betimlemekten çok, karşılaşmaların ve ilişkilerin ortaya çıkabileceği bir alan olarak görüyor.
Kapadokya’daki ziyareti süresince ses, hareketli görüntü, organik yüzeyler ve mineral pigmentlerle çalışan sanatçı; insan ve insanötesi arasındaki iletişim biçimleri ile karşılıklı bağımlılıklara yönelik araştırmasını bölgenin arazisi ve yerel üretim pratikleri üzerinden sürdürdü. Bu katmanların nasıl bir araya geldiğini, Kapadokya’daki araştırma ve üretim sürecini Merve İşeri’den dinliyoruz.
Merve İşeri A.R.C.’ta
Fotoğraf: Murat Güven
Kapadokya’yı bir araştırma sahası olarak düşünmeye seni teşvik eden neydi? Buraya hangi soruların peşinden geldin?
Ses, yeryüzü/şekiller ve hareket arasındaki ilişkiyle, insan ile insan-olmayan arasındaki ilişkiyle ilgileniyorum; bunların birbirini nasıl etkilediği ve simbiyoz içinde nasıl bir dil yarattığıyla da. Kapadokya, tüm bu alanların kesiştiği bir yer. Toprağa, hareketin izlerine ve bunların hem fiziksel hem işitsel rezonanslarına bakmak istedim. Bunlar benim çıkış noktalarımdı; burada zaman geçirdikten sonra, yapmak istediğim iş şekillenmeye başladı.
“Sanki iş, ağır ateşte pişen bir tencerede, yavaş bir sindirimle gerçekleşiyor; oysa resim benim için aniden olan, daha doğrudan bir süreç.”
Pratiğinde uzun zamandır doğa, hareket, ses ve insanın insan-olmayanla kurduğu ilişkileri araştırıyorsun. Kapadokya bu araştırmanın içinde nasıl bir eşik oluşturdu?
Kapadokya, bu farklı meselelerin aynı anda ortaya çıktığı bir yer. Toprağın kendisi, erozyona uğramış vadiler ve kaya oluşumları, çömlekçilik ve kilden vurmalı çalgılar (darbuka, udu ve gatam) yapılan atölye Toprağın Sesi’ndeki vurmalı çalgı üretimi gibi yapım süreçleri, kayaya oyulmuş kiliseler ve manastırlar aracılığıyla ifade edilen ritüel ve adanmışlık biçimleri, hepsi hareket, malzeme ve titreşim üzerinden birbirine bağlılar.
Residency süresince gözlemleme ve kayıt altına alma fırsatım oldu, video ve ses medyumlarına daha fazla odaklandım. Bu resim pratiğimden farklı bir üretme biçimi. Sanki iş, ağır ateşte pişen bir tencerede, yavaş bir sindirimle gerçekleşiyor; oysa resim benim için aniden olan, daha doğrudan bir süreç. Topladığım görüntüleri ve biriktirdiğim pigmentleri stüdyoma geri götürdüm ve bunlardan çizimler yapmaya başladım; şimdiden neredeyse bir alfabe gibi tekrar eden bazı örüntüler fark ediyorum. Bu benim için çok heyecan verici; resme doğru ilerleyen süreç yavaşladı. Toz halindeki pigmentleri kullanarak yeni teknikler deniyorum, büyüleyici ve sabır gerektiren bir süreç.
Bu deneyim beni ayrıca toprağın form ve çizgilerini sese çevirme olasılığına yöneltti. Çizimleri ya da şekilleri okuyup sese dönüştürebilen bir makineyle çalışmakla, mini oramics makinesi yapan sanatçıyla potansiyel olarak işbirliği yapmakla ilgilenmeye başladım. Bu, araştırmada başka bir yön açtı: arazinin hareketinin ve formunun kendisi bir tür müzikal partisyona dönüşebilir mi? Bu hâlâ hayal aşamasında.
Fotoğraf: Azel Seçkin
Kapadokya’da seni en çok etkileyen kişi ya da karşılaşma hangisiydi?
Pek çok ilginç insanla tanıştım, ama birkaçını saymak gerekirse: Toprağın Sesi’nden Mehmet Körükçü, oğlu Oğuz Körükçü ve iş ortağı Emin Bolat. Çok duygusal bir andı çünkü Mehmet usta ile ilk 10 yıl önce tanışmıştım; onlarla yeniden buluşmak bir döngünün tamamlanması gibi hissettirdi. Sanki aradan hiç yıl geçmemiş gibi beni karşıladılar. Bana darbukanın nasıl yapıldığını gösterdiler, konuştuk, güldük, çaldık. Bilgilerini ve zamanlarını benimle paylaştıkları için onlara müteşekkirim.
Bölgenin önde gelen çömlekçilerinden Aydın Afacan, toprak ve sırlar konusunda çok fazla bilgiye sahip. Beraber seçtiğimiz 5 rengi, taştan çıkardığı pigmentlerle hazırlayıp nasıl bu rengi aldıklarını anlattı. Toprak bilgisi büyüleyici.
Avanos’un imamıyla tanıştım, kendisi aynı zamanda bir şair. Aşk, şiir ve yaratım üzerine konuştuk. Yazdığı şiirler benim başucu okumam oldu. Sanatçı ismi “Sinan”, kitapları ise Üryan ve Avlu.
“İnsanlar tarafından oluşturulan ‘arzu yolları’ ile toprağın erozyonla açtığı patikalar birbirine geçiyor, karışıyor.”
Kapadokya’da doğada, mimaride ya da gündelik yaşamda tekrar eden hangi desenleri, formları ya da hareketleri fark ettin?
Doğal formlarla mimari formlar arasındaki paralellikler etkileyici. Bazı yerlerde mimari, araziye tamamen ayrı bir geometri dayatmak yerine, dalgalı arazinin devami gibi görünüyor. Kemerler, nişler, duvar kabartmalari ve sarı yerel taş, arazide de bulunan formları yansıtıyor.
Yerel mimaride ve özellikle ikonoklazm dönemiyle ilişkili kiliselerdeki motiflere de ilgi çekiciydi; güneş, ay, yıldızlar, noktalar, daireler, çizgiler, üçgenler ve dama deseni gibi tekrar eden simgeler; kuşlar, yılanlar ve mantar benzeri formlar gibi figüratif biçimler. Bu bağlantıların bazıları tarihsel sonuçlardan ziyade benim kendi yorumlarım; ancak bu formların tekrar tekrar karşımıza çıkması, insanların yukarıda ve aşağıda olanı; gökyüzünü, yeryüzünü, görüneni ve görünmeyeni; nasıl görsel sembollere dönüştürdüklerini düşünmeme neden oldu. Bir form, jeoloji, mimari ve sembolizm arasında, hiçbirine tam olarak ait olmadan hareket edebiliyor.
İnsanlar tarafından oluşturulan “desire paths” ile toprağın erozyonla açtığı patikalar birbirine geçiyor, karışıyor; beraberlikleri bana şiirsel geldi.
Akşamları Avanos’ta, Kızılırmak üzerindeki yapay adadaki söğüt ağaçlarında kırlangıçlar toplanıyor. Dallara konduklarında söğütler simsiyah oluyor.
Merve İşeri
Fotoğraf: Murat Güven
Kapadokya’daki araştırma defterine not ettiğin pek çok yer var. Onlardan bahseder misin?
Kızılçukur Vadisi çok büyüleyici çünkü vadi boyunca yürürken sizi hem yüksekten hem alçaktan götürüyor; böylece yürürken ara sıra yukarıdan büyük resmi görme fırsatı buluyorsunuz. O yürüyüşü tek başıma yapmaktan çok keyif aldım. Vadideki Gizli Mağara Kilisesi çok ilgi çekiciydi. İnternette hakkında bilgi bulmak zor. Kayadaki çok küçük bir açıklıktan içeri giriyorsunuz. İçeride, duvardan duvara uzanan büyük dallar var. Yapısal destek olarak mı konulmuşlardı bilmiyorum ama görüntü bana inanılmaz güçlü geldi.
Kapadokya’da yaşayan iki sevgili dostum, Can ve Çağlar, beni Balkan Vadisi’nde dolunay yürüyüşüne çıkardılar. Sadece dolunay ışığının aydınlattığı bir yolu yürümeyeli çok olmuştu. Dolunay ışığının şelale gibi kıvrımlı kayalardan süzülmesi büyüleyici bir görüntüydü, bu karşılaşmalar bana kendimi ait hissettiriyor. İnsan doğanın çocuğu, bu ilişkiyi unutmamalı.
“Taş da insan da aynı bilinçle iz bırakıyor.”
“Desire path” kavramını açıklar mısın? Bir patikayı insan izinden çıkarıp yeryüzünün hareketi olarak düşünmeye seni ne götürdü?
“Desire path” planlanan ile organik olarak gelişenin arasındaki farktan oluşuyor. Bedenlerin, arzunun, ihtiyacın; taşa ya da toprağa bıraktığı iz, zamanla kalıcı hâle gelen bir “hafıza”. Insan davranışının dayatılan yapılara karşı sessiz bir itirazı gibi de okunabilir.
Erozyonla şekillenen jeolojik yüzeyler (bin yıllardır suyun, rüzgârın izi) ile çobanların, keşişlerin, tacirlerin yüzyıllar boyu aynı bölgeden geçerek bıraktığı beşeri izleri benzer hareketler olarak düşündüm. İkisi de üstten dayatılmamış, tekrarlanan hareketle ortaya çıkan “arzu yolları”. Jeoloji ile insan hareketi arasındaki paralellik, kavramı hem mecazî hem de literal biçimde çalıştırıyor. Taş da insan da aynı bilinçle iz bırakıyor. Benzerlikleri ve toprakla düşündüğümüzden çok daha bağlantılı olduğumuzu yakalamak istedim.
Fotoğraf: Azel Seçkin
Kapadokya’da yürüdüğün patikaların ötesinde “desire path” fikrini başka nerelerde gördün?
Toprağın Sesi atölyesinde jenerasyonlardan beri süregelen olan zanaatın işleyişi de bir yerde ‘‘desire path’’ yani arzu rotası veya izlenen yol olarak görülebilir. Oğuz atölyede dedesinin yaptığı iş bölümünü anlattı; babası Mehmet Usta’nın küçüklükten ustalığa kadar, şimdiye kadar, dağdan kil çıkarmaktan fırına, ordan dükkâna yerleştirmeye kadar olan sürecini. Bir bilgi yolu gibi; senden önce biri yürüdüğü için ve sen de yeniden yürümeyi seçtiğin için devam eden bir pratik, patika.
Bunun dışında çömlek ustası Aydın Usta’nın taştan ve topraktan renk çıkarmak için sürekli gittiği tepeler var. Bu tepelerde tekrarlanan hareketleriyle oluşturduğu patikalar, toprakla yaratma arzusundan doğan başka bir tür “arzu rotasına” dönüşüyor.
“Bir bilgi yolu gibi; senden önce biri yürüdüğü için ve sen de yeniden yürümeyi seçtiğin için devam eden bir pratik, patika.”
Desire Paths isimli video işinde aynalar fiziksel olarak peyzajın içine yerleşirken aynı zamanda insan bedenini de işin parçası hâline getiriyor. Bu yerleştirme kararını nasıl geliştirdin?
Fikir aslında ilk olarak 2023’te, yıldız takımyıldızları üzerine bir sergi hazırlarken ortaya çıktı. Yıldızları temsil etmek için küçük yuvarlak etiketler kullanıyor, bunları tuvale yerleştirerek resimlerin yapısını ve alttaki deseni oluşturuyordum.
Resimlerim genellikle peyzaj ya da peyzaja benzeyen çalışmalar ama insan psikolojisini de bir tür peyzaj olarak düşünüyorum. Bu noktaları resimden çıkarıp toprağın gerçek yüzeyine yerleştirmenin ne anlama geleceğini merak ettim; bir arazinin içindeki insan hareketlerine bakmak. Dronun kuşbakışı perspektifi, resimde zaten yapmaya çalıştığım şeyle paralellik kurdu: tek tek noktaların nasıl daha büyük desenler ve ilişkiler oluşturduğunu gözlemlemek.
Yuvarlak etiketler, resimdeki hikâye ören işlevlerinden çıkarak video işinde daha soyut bir hâl aldı. Dünya üzerindeki dağılımlar, yürünen rotalar, kurulan beraberlikler... Sanırım bu, bir örüntü bulma isteğimin ilk adımlarından biri olabilir. Mesela dünyayı bir beden, bizi de onun hücreleri olarak düşünmek: Hücreler yaptıklarını nasıl yapıyor? Yaşamın kaynağı nedir? Kişisel olan kolektifin içinde nasıl var olur? Gökyüzü ve yeryüzünün ilişkisi ne olabilir?
Aynaların gökyüzünü yansıtması, insan ve yıldızlar arasında bir bağ kurmak içindi. Mavi olmaları ve yuvarlak görünmeleri gerekiyordu. İnsanların aynı anda hem yıldızlar hem de küçük dünyalar gibi görünmesini istedim. Eğer yıldızlardan geliyorsak, belki bir anlamda onların yansımalarıyız.
Bu seriyi Kapadokya’da, bu sefer Kapadokya’nın arazi oluşumlarını göz önünde bulundurarak sürdürmek istedim. Datça (Orbits, 2023) kıyılarının aksine, buradaki arazide birçok “desire path” var. Doğal olarak oluşan dalgalı formların yanı sıra, bu doğal oluşumları birbirine bağlayan ve yansıtan insan yapımı, kıvrımlı patikalar da var. Bu çizgileri kadrajlarken aynalar aracılığıyla insanı da dahil etmek istedim; yukarıdan bakıldığında, insan hareketlerinin ve bakış açılarının sürekli referans noktaları ve anlam yarattığı ve “desire paths” kaynağı hâline geldiği hareketli bir görüntü yaratmak.
The 3 dots, 2026
Merve İşeri
Fotoğraf: Murat Güven
“Mesela dünyayı bir beden, bizi de onun hücreleri olarak düşünmek: Hücreler yaptıklarını nasıl yapıyor? Yaşamın kaynağı nedir? Kişisel olan kolektifin içinde nasıl var olur?”
Desire Paths için çekim mekânını nasıl seçtin?
Google Maps’te dolanarak çekim mekanlarını seçtim. Drone ile çekim yapacağımı bildiğim için uydu görüntüsü zaten arazinin bir tür kuşbakışı imgesini sunuyordu.
İnsan ve insan-olmayan hareketin yarattığı izlerin yukarıdan görünür hâle geldiği yerler aradım patikaların, erozyonun, hayvanların, insanların ve zamanın birlikte toprağın yüzeyinde bir tür çizim ürettiği yerler; farklı güçlerin zaman içindeki etkileşimiyle ortaya çıkan yerler. Zamanın, bedenlerin ve çevresel güçlerin izlerini bir desen olarak okuma girişimi.
“Toprağın kendisinin bir nabzı varmış gibi, bir kalp atışı gibi, bir darbuka gibi.”
Sounds in Cappadocia‘da ses yalnızca kayıt altına alınan bir unsur değil; araştırmanın yürütülme biçimine de dönüşüyor. Bu işin gelişim sürecinden bahseder misin?
Udumu tam on yıl önce Toprağın Sesi’nden, Mehmet Usta’dan almıştım. Sanatçı misafirlik programına davet edildiğimde yapmak istediğim ilk şeylerden biri Toprağın Sesi’ne geri dönmekti.
Bir darbukanın baştan sona nasıl yapıldığına tanık olma fırsatım oldu. Kilden yapılan darbuka gövdeleri kurutuluyor; Mehmet Usta, Oğuz ve Emin Bolat’ın yardımıyla dikkatle odun fırınına istifleniyor ve pişiyor. Pişirmeden sonra işlenmiş keçi derisi hazırlanıyor ve kemik tutkalıyla enstrümanın üzerine geriliyor. Deri kurumadan önce germek için özel bir dikiş tekniği kullanılıyor.
Emin Bolat, yaklaşık 25 yıl önce kilden vurmalı çalgı yapma fikrini Mehmet Usta’ya getirmis. Mehmet Usta zaten bölgede üretken bir çömlekçiyken bu karşılaşma atölye için yeni bir yol açmış. Topraktan ve zanaattan ritme ve sese uzanan bir yol…
Perküsyonun bu topraklara ait olduğunu hissediyorum. Belki bu, İç Anadolu’yla, bölgenin merkeziyle ilgili bir şey, kalbin bedenin ortasında olması gibi. Toprağın kendisinin bir nabzı varmış gibi, bir kalp atışı gibi, bir darbuka gibi. Hayatın ritmi ve arazinin ritmi Kapadokya’da görünür hissettiriyor.
Bu iş hâlâ gelişme aşamasında; insan yapımı sesleri arazinin seslerinden tamamen ayırmadan bir araya getirmek, aralarında nasıl bir uyum ortaya çıktığını görmek üzere. Oğuz’la meşk, saha ses kayıtları ve arazi şekillerini sese çevirmeyi umuyorum. Bu kısmı hâlâ bir hayal.
“Sonunda darbukadan çıkan ses, farklı zamansallıkların bir araya gelmesinden doğar: toprağın jeolojik zamanı, ateşin dönüştürücü anı ve hayvanın yaşanmış bedeni.”
Toprağın Sesi’nde çamur, ateş, deri ve ritim aracılığıyla sese dönüşen bir süreçle karşılaştın. Bu dönüşüm, Sounds in Cappadocia‘da araştırdığın daha geniş meselelerle: malzemenin hafızası, insan hareketi ve peyzajın ritmiyle nasıl ilişkilendi?
Bu ilişki orda geçirdiğim zamanla gelişti, hâlâ da gelişiyor. Toprağın Sesi’ne gittiğim sıralarda drone ile çekimlere de başlamıştım. Atölyede Mehmet Usta ve Oğuz’un ellerinde dönüşüme uğrayan toprak ile yeryüzünün zaman ile dönüşümünden ortaya çıkan görüntülerin farklı boyutlarda benzerlikleri vardı. Kil, odun ateşli fırında ateş aracılığıyla dönüşür. Enstrümanın üzerine gerilen deri, bir zamanlar yaşayan bir bedenin izini taşır ve davulun bir parçası hâline gelir. Sonunda darbukadan çıkan ses, farklı zamansallıkların bir araya gelmesinden doğar: toprağın jeolojik zamanı, ateşin dönüştürücü anı ve hayvanın yaşanmış bedeni.
Kapadokya’nın peyzajı da benzer şekilde katmanlı bir zaman anlayışıyla işler. Formları binlerce yıllık erozyonun, rüzgârın ve suyun izlerini taşırken çobanların, keşişlerin ve tüccarların yarattığı patikalar başka bir katman ekler; ortaya çıkan yolları, vadileri tekrar eden bir hareketin ritmi olarak görebiliriz.
Dolayısıyla bu iş, görüntü ve ses üzerine yeni ilişkiler kurmaya devam ediyor.
Toprağın Sesi
Fotoğraf: Murat Güven
The 3 dots’ta ayna ve keçi derisini bir araya getirerek önceki işlerdeki ses, ışık ve yansıma meselelerini fiziksel bir nesneye taşıyorsun. Bu iki malzemenin karşılaşması senin için neyi mümkün kıldı?
Desire Paths işinde kullandığım ayna, insanı bir enerji noktası olarak ele alıp gökyüzüne geri yansıtıyor, bizi kozmik ya da yıldız tozu kökenimize dair bir fikre bağlıyor. Dışa dönük, kozmik, neredeyse soyut bir yansıma biçimi. Keçi derisi ise tam tersi yönde çalışıyor: içe dönük, bedensel ve maddi. Bir zamanlar yaşayan bir varlığın yüzeyiydi; şimdi gerilmiş ve kurutulmuş hâlde, sesi taşıyan ve üreten bir zara dönüşüyor. İkisi de üzerlerinden geçen ya da onlara değen enerjiyi (ışığı ve ses dalgalarını) alan ve bu enerjiyi başka bir forma dönüştüren yüzeyler; tıpkı insanların yapabildiği gibi.
The 3 dots bu iki kavramın bir araya geldiği, iki farklı yansıma biçiminin evliliği, bir buluşma noktası oldu. Işık ve ses bir beden, madde buldu.
Desire Paths, Sounds in Cappadocia ve The 3 dots’u birbirine bağlayan ne?
Geriye dönüp baktığımda, bu üç iş bana ayrı gelmiyor; birbiriyle kesişiyor hatta birbirini kapsıyor. Bir malzemenin hafızası hareketine bağlıdır, hareket bir rezonans taşır, ışık maddeden sesin madde içinde hareket ettiği gibi sekerek yansır. Bu parametreler içinde soru şuna dönüşüyor: tekrar eden temas (rüzgârın kayayla, elin kille, bedenin arazi içindeki teması) nasıl bir iz, bir kayıt, bir ritim, bir desen hâline gelir ve bir dil olarak okunabilir?
WHAT’S ON
Kapadokya’dan haberler
Endemikler için bir koruma alanı: Nevşehir Hacı Bektaş Veli Üniversitesi, yalnızca bölgede görülen endemik bitki türlerini korumak, araştırmak ve tanıtmak amacıyla yaklaşık 10 dönümlük bir “Endemik Tepesi” oluşturdu. Bölgeye özgü türlerin bir araya getirileceği alan, Kapadokya’nın bitki çeşitliliğinin kayıt altına alınması ve gelecek kuşaklara aktarılması açısından önemli bir adım.
Kapadokya’nın endemik balı: Hodul Dağı eteklerinde, bölgenin endemik bitkilerinden beslenen arıların ürettiği bal tescillendi. Bölgede bulunan 104 endemik bitki türünün varlığıyla ilişkilendirilen üretim, Kapadokya’nın doğal florasının yalnızca korunacak bir ekosistem değil, aynı zamanda yerel üretim ve gastronomi için bir kaynak olduğunu gösteriyor.
Bahçeli Köyü’nde yeni koruma statüsü: Ürgüp’ün Bahçeli Köyü ve çevresindeki doğal sit alanı, “Nitelikli Doğal Koruma Alanı” ve “Sürdürülebilir Koruma ve Kontrollü Kullanım Alanı” olarak tescillendi. Karar, bölgenin doğal değerlerinin korunmasıyla alanın kontrollü kullanımı arasındaki sınırları yeniden tanımlaması açısından önemli; Kapadokya’da koruma ve kullanımın nasıl birlikte ele alınacağına dair güncel bir örnek oluşturuyor.









